KORAKI BANK

Πρόστυχες πρακτικές μιας ανήθικης οικονομίας. Μάθανε ότι διασπαζόμαστε, πλακώσαν και οι τράπεζες. Δε μας έφταναν οι υπόλοιποι διαχωρισμοί που κατακερματίζουν τους πολίτες κάνοντας αδύνατη κάθε συλλογική, δυναμική αντίδραση, χώθηκαν και οι τραπεζίτες να επιδιώξουν έναν ακόμη διαχωρισμό.

Σε «μελέτη» της Ένωσης Ελληνικών Τραπεζών αναφέρεται ότι «Οποιαδήποτε οριζόντια, γενικευμένη και χωρίς κριτήρια περικοπή του τραπεζικού χρέους του ιδιωτικού τομέα (δηλαδή των τραπεζικών δανείων σε επιχειρήσεις και νοικοκυριά), ακόμα και σε περιόδους οικονομικής κρίσης οδηγεί σε ανακατανομή του εισοδήματος εις βάρος εκείνων που δεν έχουν δανειστεί ή αποπληρώνουν τις υποχρεώσεις τους κανονικά, νοθεύει τον υγιή ανταγωνισμό, και υπονομεύει τα συναλλακτικά ήθη».

Ξαφνικά οι τράπεζες αγάπησαν εκείνους που δεν έχουν δανειστεί. Δηλαδή αγάπησαν όσους δεν είναι πελάτες τους! Παρανοϊκό, αλλά οι τραπεζίτες είναι ικανοί να χρησιμοποιήσουν οποιοδήποτε επιχείρημα για να μην κουρευτούν τα δάνεια, για να μη χάσουν ούτε μισό ευρώ, για να μη θυσιάσουν τίποτα ως αντάλλαγμα για όσα δισ. ευρώ τους χαρίστηκαν και φορτώθηκαν στις πλάτες μας.

Ξεχνάνε οι τραπεζίτες ότι αυτοί που δεν έχουν δανειστεί από τις τράπεζες, δανείστηκαν υποχρεωτικά από τη Γερμανία και τους υπόλοιπους δανειστές της Ελλάδας. Αυτά τα δάνεια τα φορτώθηκαν δίχως να τα θέλουν. Από αυτά τα δάνεια δεν πήγε ούτε σεντ στην τσέπη των δανειζόμενων, αλλά όλα πήγαν στις τράπεζες οι οποίες βρέθηκαν να μη χρωστάνε σε κανέναν.  Χρωστάνε όμως αυτοί που δεν πήραν ποτέ δάνειο και τώρα κερδίζουν την «αγάπη» των τραπεζιτών.

Λυπήθηκαν ξαφνικά οι τραπεζίτες τους πολίτες που δεν πήραν ποτέ δάνειο από τράπεζα. Τους νοιάζονται. Τους προφυλάσσουν τώρα. Αρνούνται να κουρέψουν το υπερτοκισμένο χρέος όσων αδυνατούν να ξεπληρώσουν τα δάνειά τους, για να προστατέψουν λέει από την αδικία όσους δεν πήραν δάνειο! Μα όσοι δεν πήραν δάνειο, δε σημαίνει ότι δεν έκαναν ποτέ αίτηση. Απλώς τους απέρριψαν! Δεν τους εμπιστεύτηκαν ως πελάτες επειδή δεν είχαν ένα σπίτι να υποθηκεύσουν και να τους το κλέψουν στη δύσκολη ώρα. Τους άφησαν να πεθάνουν επειδή δεν είχαν χρήματα να χειρουργηθούν για τον καρκίνο τους. Τώρα ξαφνικά τους προστατεύουν; Πόσο άθλιοι είστε ρε τραπεζίτες;

Γράφουν οι τραπεζίτες στη «μελέτη» τους: «Λαμβάνοντας υπόψη ότι μόνο ο μισός ελληνικός πληθυσμός έχει σήμερα δάνεια και το 80% αυτών εξυπηρετούνται εγκαίρως, η χαριστική συμπεριφορά έναντι τμήματος των πιστωτών, χωρίς κριτήρια και διαδικασίες, θα οδηγούσε σε μεγάλη ανακατανομή του εισοδήματος και σημαντικές αδικίες σε βάρος αυτών που δεν έχουν δανειστεί ή/και είναι συνεπείς στις υποχρεώσεις τους παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν».

Ποιος μισός πληθυσμός ρε άθλιοι τύποι; Το παρουσιάζουν σαν να ζει ο κάθε Έλληνας μόνος του και πήραν οι μισοί δάνειο, ενώ οι άλλοι μισοί δεν πήραν. Σε ένα παντρεμένο ζευγάρι, πήρε ο ένας δάνειο. Είναι οι «μισοί»; Σε μία τετραμελή οικογένεια πήρε μόνο ο ένας. Είναι οι «μισοί»; Σε ποια οικογένεια σήμερα δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει πάρει δάνειο; Ποιους υποτίθεται ότι προστατεύετε στην τετραμελή οικογένεια; Τους άλλους τρεις που ζουν το ίδιο δράμα με τον τέταρτο της οικογένειας που πήρε το δάνειο στο όνομά του;

Και άραγε ποιο είναι το 80% που εξυπηρετούν εγκαίρως τα δάνειά τους; Τα «κόκκινα» δάνεια είχαν ξεπεράσει το 25% τον Δεκέμβριο του 2012. Για να χαρακτηριστεί «κόκκινο» ένα δάνειο πρέπει να μη γίνει καμία κίνηση στην αποπληρωμή επί 3 μήνες. Άρα το 25% αφορά σε «κόκκινα» δάνεια προ 3μήνου του Δεκεμβρίου.

Πόσα «κόκκινα» προστέθηκαν από τον Οκτώβριο; Πόσα από τον Νοέμβριο; Πόσα θα χαρακτηριστούν από τον Ιανουάριο του 2013; Ποιο είναι το 80% που «εξυπηρετούνται κανονικά»; Ποιον κοροϊδεύετε κατάμουτρα; Να δούμε και τη σταδιακή αύξηση των «κόκκινων» δανείων; Από 14,7% του συνόλου που ήταν στο εννεάμηνο του 2011, πήγε στο 15,9% στο τέλος του 2011, για να εκτοξευτεί στο 18,5% στο πρώτο τρίμηνο του 2012. Τα στοιχεία της κλιμακωτής αύξησης των «κόκκινων» δανείων είναι από την Τράπεζα της Ελλάδας.

Να βάλουμε και τον συντελεστή αύξησης της  ανεργίας, μαζί με εκείνον της ύφεσης για να δούμε πόσο γρήγορα θα «κοκκινίσει» τουλάχιστον το 50% των τραπεζικών δανείων; Δε βολεύει, φυσικά. Γιατί τότε δε θα μπορούν  να ξεχωρίσουν τους Έλληνες σε άλλες δυο ομάδες «καλών» και «κακών» που θα φαγωθούν μεταξύ τους προς όφελος των τραπεζών.

Κι, άλλωστε, αν το πρόβλημα είναι τόσο μικρό ώστε να αντιστοιχεί μόλις στο 20% των δανείων που χορήγησαν οι τράπεζες, γιατί ο Στουρνάρας ετοιμάζει το νέο δώρο του προς τους τραπεζίτες με τη δημιουργία μιας«υπερτράπεζας» στην οποία θα μεταβιβαστούν τα «κακά» δάνεια όλων των τραπεζών είτε προέρχονται από τις τράπεζες που «έσπασαν» στα δύο, όπως της Αγροτικής, του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου και της Proton, είτε είναι στο χαρτοφυλάκιο των λεγόμενων συστημικών τραπεζών;

Όταν δημιουργηθεί αυτή η υπερτράπεζα που είναι αίτημα των τραπεζιτών, δε θα φορτωθούν τα χρέη της όλοι οι πολίτες; Σε αυτή την περίπτωση δε θα είναι άδικο για εκείνους που δεν πήραν ποτέ τους δάνειο; Δε θα τους αγαπάνε τότε οι τραπεζίτες; Φυσικά όχι, διότι τότε οι τράπεζες θα έχουν ξεφορτωθεί όλες τις επισφάλειες ώστε να δείχνουν υγιέστατες, ροδομάγουλες και θα οριστικοποιηθεί το γεγονός ότι δε θα τους αγγίξει η κρίση, η οποία εξαιτίας των τραπεζών γιγαντώθηκε. Ακόμη και η Μαφία έχει κανόνες. Ακόμη και στην Άγρια Δύση υπήρχε σερίφης. Εδώ το ξεσκίσαμε εντελώς. Όμως ξέχασα, η αναρχία των τραπεζιτών είναι ευλογία και ανάπτυξη. Η αναρχία των φτωχών, καταστροφή.

http://kartesios.com/?cat=28

η Κοινωνική Οικονομία μορφή αντίστασης στο νεοφιλελευθερισμό

Η Κοινωνική Οικονομία στη χώρα μας φαντάζει ως ένα νέο είδος αλληλεγγύης. Ωστόσο, πρόκειται για μια εντελώς διαφορετική μορφή συνεταιρισμού, αλληλεγγύης και οικονομικής δραστηριότητας. Το φαινόμενο της κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας καλύπτει μία ετερογενή πραγματικότητα, αντικείμενο νομοθέτηση και έντονης θεσμοθέτησης (συνεταιριστικές και κοινωνικές επιχειρήσεις, συμμαχίες κοινωνικού ενδιαφέροντος κλπ) ή παραμένει στο χώρο των άτυπων αυτοοργανωμένων ενώσεων και δικτύων).

Οι κοινωνικές επιχειρήσεις απαντούν σε νέα κοινωνικά προβλήματα και ανάγκες (στέγασης, επαγγελματικής ενσωμάτωσης, κοινωνικής επανένταξης, περιβαλλοντικής προστασίας κ.α.), ενώ καινοτομούν σε θέματα διαχείρισης πόρων, νέων επαγγελμάτων, οργάνωσης της εργασίας κλπ., που δεν ικανοποιούν πλέον η αγορά και το κράτος. Πρόκειται, κυρίως, για οικονομικές δραστηριότητες κοινωνικής και οικολογικής χρησιμότητας, τις οποίες οι κλασικοί επενδυτές εγκαταλείπουν ως ασύμφορες οικονομικά¹.

Κεντρικό ρόλο στον τομέα της κοινωνικής οικονομίας έχει η κοινωνική επιχείρηση. Παρότι τυπικά πρόκειται για κερδοσκοπική επιχείρηση, η κοινωνική επιχείρηση προτάσσει τις αξίες της κοινωνικής αλληλεγγύης, της βιώσιμης ανάπτυξης και της δημοκρατικής συμμετοχής σε βάρος της επιδίωξης κέρδους. Μα βασικό σκοπό την αλληλεγγύη των μελών του, την κοινωνική και επαγγελματική ενσωμάτωση ευπαθών ομάδων (άτομα με αναπηρία, μετανάστες, χρήστες ουσιών κλπ) ή την επιδίωξη ενός γενικότερου σκοπού (π.χ. δίκαιο εμπόριο), οι κοινωνικές επιχειρήσεις χρησιμοποιούν τα όποια κέρδη τους για την επίτευξη των σκοπών τους (αύξηση των θέσεων εργασίας, επέκταση δραστηριοτήτων).

Η Κοινωνική και Αλληλέγγυα Οικονομία στην ουσία είναι ακριβώς ένα διακριτό μοντέλο που τείνει να αμφισβητεί το σύστημα της οικονομίας της αγοράς και του ακραίου ανταγωνισμού, τόσο στο πεδίο της παραγωγής όσο και σε αυτό της διανομής και της κατανάλωσης μέσω εναλλακτικών αλληλοβοηθητικών, θεσμών και δικτύων.

Στην Ελλάδα τα χρόνια της κρίσης εμφανίστηκαν δεκάδες φορείς αλληλεγγύης. Πολλοί λειτουργούν ακριβώς ως κοινωνικές επιχειρήσεις (τράπεζες χρόνου) ή οργανωμένα δίκτυα συναλλαγής υπό τις αρχές της αλληλέγγυας οικονομίας (συνεταιρισμοί-καταναλωτές χωρίς μεσάζοντες), ενώ άλλοι μοιάζουν προς το παρόν ως ευκαιριακές συνδέσεις αλτρουιστών που προσφέρουν σημαντικό κοινωνικό έργο (κοινωνικά ιατρεία). Ωστόσο, δε λείπουν και οι ατελείς προσπάθειες ή/και οι διαφημιστικές που συνδέονται άμεσα με τη λογική της φιλανθρωπίας, τις ευκαιριακής ευαισθητοποίησης χωρίς συνειδητοποίηση ή άλλη συμμετοχή (πχ εκκλησιαστικές και τηλεοπτικές κινήσεις).

Παράλληλα, όπως δείχνει η διεθνής εμπειρία όπου η Κοινωνική και Αλληλέγγυα Οικονομία αναπτύχθηκε χωρίς καν χρηματικές ροές, και η κοινωνική βιωσιμότητα -σε συνθήκες κρίσης- είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με την ένταξη και την ενσωμάτωση του πολίτη, μέσω της εργασίας και της προσφοράς στην κοινότητα. Αν και κινείται παράλληλα με το πλαίσιο των αγορών, έχει την ιδιαιτερότητα να λειτουργεί κινηματικά καθώς στηρίζεται σε ευρεία κοινωνική βάση και υιοθετεί συλλογικά κριτήρια κατανομής κερδών αναπτύσσοντας ιδιαίτερη σχέση αλληλεγγύης και προωθώντας την κοινωνική συνοχή.

Οι κοινωνικοοικονομικοί οργανισμοί δημιουργούν θέσεις απασχόλησης και παρέχουν δωρεάν ή συνεργατικές υπηρεσίες (δημιουργία και λειτουργία δικτύου και χώρου δωρεάν ανταλλαγής αντικειμένων, χωροθέτηση δωρεάν επισκευής χρηστικών αντικειμένων, σεμινάρια αυτοκατανάλωσης και επαναχρησιμοποίησης προϊόντων με τη λειτουργία ελεύθερου ανταλλακτηρίου ειδών, ίδρυση δικτύου ανταλλαγής δωρεάν κοινωνικών υπηρεσιών)².Την ίδια όμως στιγμή, εκτός από στήριγμα η Κοινωνική Οικονομία λειτουργεί και υπέρ της μεσοαστικής αλληλεγγύης και σταδιακά στην αντίληψη μιας κοινής ταξικής αντίληψης.

Ειδικά στη σημερινή συγκυρία γίνεται σαφές ότι είναι η πρακτική εφαρμογή της Αλληλέγγυας Οικονομίας στην καθημερινότητα των κοινωνικών σχέσεων μπορεί να δώσει στη μεσαία τάξη την ώθηση εκείνη που να τη βγάλει από τον πολιτικό αποπροσανατολισμό και να συμβάλει στην ταξική της συσπείρωση.

Η κοινωνική οικονομία, αν και κινείται παράλληλα με το πλαίσιο των αγορών, έχει την ιδιαιτερότητα να λειτουργεί κινηματικά καθώς στηρίζεται σε ευρεία κοινωνική βάση και υιοθετεί συλλογικά κριτήρια κατανομής κερδών αναπτύσσοντας ιδιαίτερη σχέση αλληλεγγύης και προωθώντας την κοινωνική συνοχή. Το μοντέλο αυτό όχι μόνο στηρίζει την επιχειρηματικότητα, αλλά της προσφέρει νέες διεξόδους και προοπτικές, χωρίς να μειώνει καθόλου την καλλιέργεια ταξικής συνείδησης. Αντίθετα, θα έρθουν πιο κοντά τα μέλη όλων των μεσοαστικών εσωστρωμάτων και θα συνεισφέρουν όχι μόνο στην ανάταση και διατήρηση της ταξικής τους υπόστασης (αποφυγή πληβειοποίησης), αλλά και θα φέρουν σε αρμονία όλα εκείνα τα τμήματά της τα οποία έφεραν σε σύγκρουση οι απολογητές, οι τιμητές του κάθε εργαζόμενου.

Έτσι, τίθεται αναπόδραστα το ζήτημα της οικοδόμησης ενός νέου κοινωνικού μοντέλου αξιόπιστου, προσαρμοσμένου στις νέες προκλήσεις, ικανού να αντιπαραταχθεί στη νεοφιλελεύθερη πρόταση για την κοινωνία σε αντίκρουση της υπεράσπισης τνός κοινωνικού κράτους με παρωχημένες δομές με κίνδυνο να το παραδώσει πλήρως στην κυριαρχία της αγοράς. Και νέο κοινωνικό μοντέλο σημαίνει αναπαραγωγή των αξιών και εγγυήσεων μιας ισότιμης κοινωνίας με νέους όρους, νέες προϋποθέσεις και νέες επιμέρους θεματικές. Οι συνθήκες πια απαιτούν τη συγκρότηση μιας κινηματικής κοινωνικής πολιτικής μέσα από τη δημιουργία των συνθηκών εκείνων που θα φέρουν σε συνεργασία όσο γίνεται μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού.

Οι βασικές αρχές της Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας δε βρίσκονται μακριά από τη στρατηγική της Αριστεράς για μια άλλη οικονομία. Η οικονομία των αναγκών, ως ένα μοντέλο για την υπέρβαση της οικονομίας του κέρδους, μπορεί να αντλήσει από την εμπειρία των οργανώσεων της κοινωνικής οικονομίας στο πλαίσιο δημιουργίας μιας ασπίδας προστασίας της κοινωνίας, και ειδικά των πιο ευάλωτων στρωμάτων της, από την κρίση, η κοινωνική οικονομία έχει πολλά να προσφέρει. Προβάλλει την κοινωνική αλληλεγγύη και δημιουργεί θέσεις εργασίας

³. Η κοινωνική Αριστερά έχει ήδη μακρά παρουσία σε ανάλογα εγχειρήματα αλληλεγγύης και προωθεί τη θέσπιση ενός ευέλικτου και δημοκρατικού πλαισίου που θα ενδυναμώσει τις αλληλέγγυες επιχειρήσεις και οργανωμένες δράσεις. 

Στην ουσία η Κοινωνική Οικονομία προσπαθεί να πατήσει ανάμεσα στις δύο κύριες οικονομικές θεωρίες: της Αγοράς και του Κράτους. Η λογική της στηρίζεται στις προνεωτερικές κοινοτιστικές πρακτικές, στους θεσμούς αλληλοβοήθειας των συνδικάτων και στο συνεταιριστικό κίνημα ώστε εμφανίστηκαν με νέα μορφή ως ένα ισχυρό εναλλακτικό πρόταγμα είτε απέναντι στο νεοφιλελευθερισμό (Γαλλία, Γερμανία, Ολλανδία, Ηνωμένο Βασίλειο) είτε ως πρακτικές στήριξης ευάλωτων κοινωνικών ομάδων σε περιόδους κρίσης (Αργεντινή, Ελλάδα, Βρετανοί ανθρακωρύχοι).

Ένα όφελος των υψηλών επιπέδων εθελοντικής παροχής κοινωνικής πρόνοιας -που βρίσκεται τελευταία στο επίκεντρο μεγάλης ακαδημαϊκής έρευνας- είναι ότι ο εθελοντισμός κτίζει το λεγόμενοκοινωνικό κεφάλαιο κι ενδυναμώνει την κοινωνία των πολιτών. Προσφέρονται βαθύτερες και ευρύτερες διασυνδέσεις που βελτιώνουν τελικά την ποιότητα ζωής για τα άτομα και τις κοινότητες. Καθώς η οργάνωση εθελοντικής παροχής υπηρεσιών κοινωνικής πρόνοιας απαιτεί την ανάπτυξη ικανών οργανώσεων και ο συντονισμός απαιτεί επικοινωνία, ορθώνεται μια γερή κοινωνία πολιτών με οργανώσεις που βρίσκονται σε στενή επικοινωνία μεταξύ τους ή με τις κυβερνήσεις τους. Οι διασυνδέσεις αυτές βοηθούν τους πολίτες να αποκτήσουν οργανωτικές, ηγετικές και επικοινωνιακές ικανότητες που μπορούν να βελτιώσουν τις σχέσεις κράτους-κοινωνίας.

Η συμμετοχή τοποθετεί τον έναν πλάι στον άλλον, χωρίς κανένα άλλο κοινό δεσμό που να τους συγκρατεί. Αντίθετα, ο δεσποτισμός ανυψώνει φραγμούς ανάμεσά τους και τους διαχωρίζει. Τους προδιαθέτει να μη σκέφτονται διόλου τους ομοίους τους και κάνει ένα είδος δημόσιας αρετής την αδιαφορία. Ο πάντοτε επικίνδυνος δεσποτισμός γίνεται ιδιαιτέρως επίφοβος στους δημοκρατικούς καιρούς. Εύκολο είναι στους καιρούς αυτούς οι άνθρωποι έχουν μια ιδιαίτερη ανάγκη της ελευθερίας. Όταν οι πολίτες εξαναγκάζονται να ασχοληθούν με τις δημόσιες υποθέσεις, αποσπώνται αναγκαστικά από τον κύκλο των ατομικών τους συμφερόντων και αποσπώνται επίσης από τη μέριμνα για τον εαυτό τους. Από την ώρα που γίνεται από κοινού πραγμάτευση των κοινών υποθέσεων, ο καθένας διακρίνει ότι δεν είναι τόσο ανεξάρτητος από τους ομοίους του, όσο φαντάζονταν πριν και ακόμη ότι για να αποκτήσει την υποστήριξή του, συχνά πρέπει να προσφέρει κι ο ίδιος τη συνδρομή του⁴.

σχετικά άρθρα δημοσιεύτηκαν και παλαιότερα στο ιστολόγιο:

Τι ανάπτυξη θέλουμε;

η Κοινωνική  Οικονομία όπλο στα χέρια της μεσαίας τάξης

____________________________________

1 Τάκης Νικολόπουλος & Δημήτρης Καπογιάννης, Kοινωνική οικονομία της αλληλεγγύης ή της αγοράς;, Ενθέματα, Αυγής της Κυριακής (3/4/2011) και Ίδρυμα Νίκος Πουλατζάς.

2 Δήμος Χλωπτσιούδης, Τοπική Αυτοδιοίκηση, προοπτικές ανάπτυξης των τοπικών κοινωνιών, Θεσσαλονίκη 2001. 

3 Πάνος Παπαδόπουλος, Η κοινωνική οικονομία στην Ελλάδα και το πρόσφατο σχετικό νομοσχέδιο, Ενθέματα, Αυγής της Κυριακής (26/3/2011) και Ίδρυμα Νίκος Πουλατζάς.

4 Alexis de Tocqueville, Η δημοκρατία στην Αμερική, εκδ. Στοχαστής, Αθήνα 1996.

http://chldimos.blogspot.gr/2013/02/blog-post_446.html

ΟΙ «ΕΜΕΙΣ» ΚΑΙ ΟΙ «ΑΥΤΟΙ»

Αν δεν είδες ηλικιωμένο σε κατάστημα της ΔΕΗ να κλαίει μ’ ένα 10ευρω στο χέρι παρακαλώντας να πάρουν έστω κι αυτό το τελευταίο κωλόχαρτο που κρατούσε, για να του ξαναδώσουν ρεύμα…

… αν δεν ένιωσες οργή και δεν πλάκωσες στα βρισίδια εκείνη την υπάλληλο που με ύφος αφ’ υψηλού απαντούσε στον ηλικιωμένο «τελείωνε ρε παππού κι έχεις κάνει ουρά πίσω σου»…

… δεν ένιωσες τι σημαίνει  περνάω ξυστά από το εγκεφαλικό. Αν με άφηναν θα την είχα δείρει. Κι ας ήταν γυναίκα. Στα μούτρα της έβλεπα την εξουσία του μαλάκα. Του νοσηρού. Της γαμιόλας. Κι ας καταγγέλλεται η βία απ’ όπου κι αν προέρχεται.

Η βία που ασκείς για να υπερασπιστείς την αξιοπρέπειά σου ή του διπλανού σου… Η βία που ασκείς για να προστατεύσεις τη ζωή σου ή τη ζωή του διπλανού σου, είναι θεμιτή. Πρόκειται για άμυνα. Δεν πάει άλλο. Τουλάχιστον προσωπικά δεν αντέχω άλλο.

Σίγουρα υπάρχουμε «εμείς» κι «αυτοί». Μπερδεύομαι, όμως, με τους «αυτούς» από τη στιγμή που πολλοί από «εμάς» είναι ανάμεσα σε «αυτούς». Ποια είναι τα κριτήρια που εντάσσουν κάποιον στους «εμείς»;

Μόνο η οικονομική κατάσταση και η ανεργία; Εν ολίγοις, αν δεν είσαι βιομήχανος, εφοπλιστής ή πολιτικός έχεις αυτομάτως δίκιο; Είσαι ένας από «εμάς»; Μα αν δεν έχεις την αίσθηση αλληλεγγύης, αν δε σκύψεις να σηκώσεις τον πεσμένο, αν δε μοιραστείς το τελευταίο σου ευρώ, αν ζεις αδιαφορώντας για όλα ξεμπερδεύοντας με ένα «έχω τα δικά μου ζόρια», είσαι με «αυτούς».

Αν είσαι με το «αυτό ορίζει ο νόμος», αν ζεις με το «δεν είναι δουλειά μου», αν πορεύεσαι με το «δεν είναι στα καθήκοντά μου», αν σκέφτεσαι «δεν είμαι ψυχολόγος για να τους λύσω τα προβλήματα», δε μπορείς να είσαι με «εμάς».

Αν θεωρείς γραφικούς και χασομέρηδες όσους ετοιμάζουν συσσίτια, αν θεωρείς τεμπέληδες, αποτυχημένους και αναξιοπρεπείς όσους τρώνε στα συσσίτια, αν ντράπηκες για τα υψωμένα χέρια κάτω από μια σακούλα τρόφιμα δίχως να οργιστείς με αυτούς που οδήγησαν αυτά τα χέρια να σηκωθούν από απόγνωση, δεν μπορείς να λες ότι είσαι με «εμάς».

Ο Γιάννης Τσαούσης μου έγραψε σ’ ένα μέιλ «ο ανθρώπινος μηχανισμός άμυνας που λέγεται “ηθικοποίηση” διανέμει αυτομάτως στο μυαλό του καθενός μας αποκλειστικά και μόνο το ρόλο του “καλού της ιστορίας”». Τότε, προβληματίστηκα. Τώρα ξέρω.

Η τσούλα υπάλληλος της ΔΕΗ έχει φροντίσει να διαθέτει μια τεράστια καβάτζα άλλοθι για να είναι τσούλα, αλλά ταυτόχρονα και «η καλή της ιστορίας». Αυτός που δήθεν συμμετέχει σε κινήσεις «προϊόντα χωρίς μεσάζοντες» και σου πουλάει 10 κιλά πατάτες 5 ευρώ, αλλά όταν πηγαίνεις σπίτι ανακαλύπτεις ότι τα κιλά είναι 8 και οι μισές πατάτες σάπιες, διαθέτει μια τεράστια καβάτζα άλλοθι για να κλέβει ένα φτωχό και ταυτόχρονα να είναι «ο καλός της ιστορίας».

Το τσογλάνι ο επιχειρηματίας, ναι αυτός ο μικρομεσαίος, που αφήνει 6 μήνες απλήρωτους τους εργαζόμενούς του λέγοντάς τους με πόνο ψυχής ότι αν δεν αντέχουν μπορούν να φύγουν, που κλαίγεται επειδή τον κλέβει η εφορία, που έχει μίζερο ύφος και βρίζει την «κατάσταση», αλλά πηγαίνει κι αγοράζει καινούριο αυτοκίνητο, διαθέτει μια τεράστια καβάτζα άλλοθι για να έχει σκλάβους και ταυτόχρονα να είναι «ο καλός της ιστορίας».

Ξέρω ποιοι είναι οι «αυτοί». Τουλάχιστον η κορυφή τους. Αυτοί που φαίνονται. Οι «επώνυμοι». Ποιοι είμαστε οι «εμείς» όμως; Μήπως πολλοί, ίσως λίγοι, αλλά σίγουρα κάποιοι από «εμάς» ανήκουμε σε αυτούς που επίσης μου έγραψε ο Τσαούσης «δεν φοβόμαστε καθόλου να κλέψουμε ή να εξαπατήσουμε. Φοβόμαστε μόνο “μη μας πιάσουνε και γίνουμε ρεζίλι”», οπότε αυτομάτως ανήκουμε στους «άλλους»;

Σαφώς χρειαζόμαστε μια νέα κοινωνική «ηθική». Απαιτείται ένας επανακαθορισμός όρων και προϋποθέσεων για τη συμβίωσή μας. Κάτι που δε θα δημιουργηθεί με νόμους από πάνω προς τα κάτω, αλλά με συνείδηση των κάτω που θα επιβληθεί στους επάνω. Αυτά, όμως, είναι ψιλά γράμματα. Τώρα καιγόμαστε.

Το μόνο που μένει και μπορούμε να κάνουμε είναι η τυφλή πίστη και εφαρμογή των εννοιών του αλληλοσεβασμού, της αλληλεγγύης, της αυτό-οργάνωσης, της υπεράσπισης εκείνων που δε μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους. Πρέπει να γίνουμε «εμείς». Λαός.

Σε αντίθετη περίπτωση θα λέμε «εμείς» και θα εννοούμε «εμένα». Σε αντίθετη περίπτωση, πολλοί, ίσως λίγοι, αλλά σίγουρα κάποιοι από «εμάς» θα εύχονται να μείνουν έτσι τα πράγματα. Θα τρέμουν μήπως αλλάξει η κατάσταση και τότε θα χάσουν την καβάτζα των άλλοθι για εμφανίζονται ως «οι καλοί της ιστορίας».

Αν μάθουμε να οργιζόμαστε για τον διπλανό μας  και όχι με τον διπλανό μας, αν εξορίσουμε τους «καλούς της ιστορίας», τότε ίσως συναντηθούμε, γίνουμε λαός και μπορέσουμε να τρομάξουμε τους «άλλους». Διαφορετικά, θα συνεχίσουν να μας καταπίνουν έναν – έναν κι εμείς θα περιμένουμε στην ουρά της ταπείνωσης για να μας φτύσει η εξουσία μέσα από το πρόσωπο μιας τσούλας με ένα «έλα, τελείωνε, περιμένουν κι άλλοι να με πρήξουν».

http://kartesios.com/?cat=28

Εκδήλωση-Συζήτηση: Αλληλέγγυα Οικονομία και Συνεταιριστικά Εγχειρήματα (την Τετάρτη, στο Κουκάκι)

Ημερομηνία: 09/02/2013
Συγγραφέας: left.gr

Την Τετάρτη 13/2, στις 7.30 μ.μ., στο συνεταιριστικό καφενείο «Κρίκος» (Γενναίου Κολοκοτρώνη 49, Κουκάκι), από τον ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ Κουκακίου – Πλάκας. Εισηγητές: Ευ. Τσακαλώτος, Η. Ζιώγας, Θ. Αρβανίτης

Ο ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ Κουκακίου – Πλάκας  διοργανώνει εκδήλωση/συζήτηση με θέμα: Αλληλέγγυα Οικονομία και Συνεταιριστικά Εγχειρήματα:
για μια διαφορετική κοινωνική και οικονομική οργάνωση


Με εισηγητές τους:

Ευκλείδη Τσακαλώτο          (βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ)
Ηλία Ζιώγα                       (Συνεταιρισμός Συν.Αλλ.Οις)
Θοδωρή Αρβανίτη              (Εκπρόσωπο Βιοκαλλιεργητών)

Συζητάμε για τη μέχρι τώρα εμπειρία αλλά και τις περαιτέρω δυνατότητες ανάπτυξης μιας οικονομίας με βάση το συλλογικό συμφέρον και τις κοινωνικές ανάγκες, την αυτοδιαχείριση και την άμεση δημοκρατία, καθώς και τη σχέση  αριστερής διακυβέρνησης, αλληλέγγυας οικονομίας και  παραγωγικής ανασυγκρότησης.            
 

Η "Αλληλεγγύη για όλους" για τις επιθέσεις χρυσαυγιτών σε γιατρούς και κοινωνικούς χώρους

Ημερομηνία: 08/02/2013

Τις πρόσφατες επιθέσεις χρυσαυγιτών στο πολυιατρείο των Γιατρών του Κόσμου στο Πέραμα και σε άλλους χώρους αλληλεγγύης και αντίστασης, καταδικάζει με δελτίο τύπου της η "Αλληλεγγύη για όλους"

Όταν ο λαός αυτοοργανώνεται και αντιστέκεται, η Χρυσή Αυγή αναλαμβάνει δράση για να τρομοκρατήσει

Η τελευταία επίθεση τρομοκράτησης από τη Χρυσή Αυγή των γιατρών και των ασθενών του πολυιατρείου των Γιατρών του Κόσμου στο Πέραμα αποτελεί χρονικά την τελευταία από μια σειρά επιθέσεις της σε χώρους αλληλεγγύης και αντίστασης. Είχαν προηγηθεί οι επιθέσεις στον αυτοδιαχειριζόμενο κοινωνικό χώρο «Μπερντές» στα Ιλίσια, στην «Βίλλα Ζωγράφου» καθώς και η  εμπρηστική επίθεση από ομάδα φασιστών στον «Ιστό» στο Χαϊδάρι. Όλοι αυτοί οι χώροι, στεγάζουν συλλογικότητες και αποτελούν εστίες αντίστασης, αλληλεγγύης και ελευθερίας.

Την ώρα που ο κόσμος της εργασίας και η νεολαία, τα θύματα της εφαρμοζόμενης πολιτικής, οργανώνεται για να επιβιώσει και να αντισταθεί, η Χρυσή Αυγή προσπαθεί να καταστείλει κάθε τέτοια προσπάθεια. Ο φόβος της απέναντι στα εγχειρήματα που απευθύνονται σε όλους όσοι πλήττονται από τη μνημονιακή πολιτική χωρίς φυλετικούς ή άλλους διαχωρισμούς είναι δεδομένος. Οι μισαλλόδοξοι νοσταλγοί και υμνητές των χειρότερων περιόδων της παγκόσμιας ιστορίας καλά κάνουν και φοβούνται. Γιατί το ποτάμι αλληλεγγύης και αντίστασης θα τους εξαφανίσει. 

«Αλληλεγγύη για όλους», Ακαδημίας 74, 106 78 Αθήνα

τηλ. :  210-38.01.921, 210-38.01.925 

e-mail: solidarityforall@gmail.com

Μισέλ Βιβιορκά Η δύναμη και τα όρια της συλλογικής δράσης

«Οφείλουμε να μάθουμε να αναλύουμε τη σωστή σημασία των κινημάτων πολιτιστικού και ιστορικού τύπου και όχι μόνον των κοινωνικών κινημάτων με την κλασσική έννοια»

Από τον Θανάση Γιαλκέτση

Ο Μισέλ Βιβιορκά διδάσκει κοινωνιολογία στην École des Hautes Études en Sciences Sociales. Συγγραφέας πολλών έργων, ο Βιβιορκά έχει ασχοληθεί ερευνητικά με τα κοινωνικά κινήματα, τον ρατσισμό, τη δημοκρατία και άλλα θέματα. Η ακόλουθη συνέντευξή του δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Reset.

-Ποια κατάσταση έχουμε στην Ευρώπη; Υπάρχουν από τη μια μεριά τα παλιά συνδικάτα, πολύ αποδυναμωμένα, και από την άλλη τοπικιστικά και εθνικιστικά ή ξενόφοβα κινήματα, που καλλιεργούν αντιευρωπαϊκά αισθήματα και μια διάχυτη δυσαρέσκεια κατά των πολιτικών.

-Για ενάμιση αιώνα στην Ευρώπη είχαμε ένα μεγάλο κοινωνικό κίνημα, το εργατικό κίνημα, του οποίου τώρα είμαστε όλοι ορφανοί κοινωνικά, πολιτικά και διανοητικά. Δυσκολευόμαστε πολύ να φανταστούμε ότι μπορούν να συγκροτηθούν μορφές δράσης που διαφέρουν πολύ από το εργατικό κίνημα. Αντιλαμβανόμαστε μια δυσκολία, ένα είδος κενού, στις παλιές κοινωνίες μας που δεν είναι πλέον βιομηχανικές και δεν ξέρουν ακόμα τι έχουν γίνει. Κι έπειτα, λησμονούμε ότι, ιστορικά, τα μεγάλα κινήματα που διαπέρασαν τις ευρωπαϊκές κοινωνίες ήταν και πολιτιστικά κινήματα διάφορων ειδών, ακόμα και θρησκευτικά, στα οποία η ιδέα του έθνους μπορούσε να είναι ισχυρή χωρίς γι” αυτό να γίνεται εθνικιστική ούτε αντιδραστική. Με δυο λόγια, υποτιμάμε τη δύναμη των πολιτιστικών κινημάτων στην αλλαγή, επειδή έχουμε στον νου μας το παράδειγμα του εργατικού κινήματος. (…) Οφείλουμε να μάθουμε να αναλύουμε τη σωστή σημασία των κινημάτων πολιτιστικού και ιστορικού τύπου και όχι μόνον των κοινωνικών κινημάτων με την κλασική έννοια. Υπάρχει όμως και μια άλλη δυσκολία στη συγκρότηση ισχυρών μορφών συλλογικής δράσης: στην Ευρώπη συνεχίζουμε να σκεφτόμαστε με τις έννοιες του έθνους-κράτους, ενώ θέλουμε να δράσουμε σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Και είναι πολύ δύσκολο να περάσουμε από το ένα επίπεδο στο άλλο. Τα κινήματα που ασχολούνται με την οικολογία και το περιβάλλον, τα κινήματα που ενδιαφέρονται για τα ανθρώπινα δικαιώματα, τα ανθρωπιστικά κινήματα, τα κινήματα της μιας ή της άλλης μειονότητας δεν είναι υποχρεωτικά κλεισμένα μέσα σε ένα έθνος-κράτος, αλλά δεν είμαστε ικανοί να σκεφτούμε συλλογικές μορφές δράσης. Δεν κατορθώνουμε να βγούμε από το παρελθόν, που κυριάρχησε τον διανοητικό μας ορίζοντα για δύο αιώνες, αλλά δεν πρέπει να χάσουμε την ελπίδα.

-Η ευρωπαϊκή κοινωνία διαπερνιέται από μια μεγάλη δυσαρέσκεια: οικονομική αβεβαιότητα, φόβος του ανταγωνισμού με τις αναδυόμενες χώρες, ανεργία με ό,τι αυτή συνεπάγεται. Υπάρχει επιθυμία για διαμαρτυρία.

-Το πρόβλημα είναι συγκεκριμένο και άμεσο. Βρισκόμαστε σε μια πολύ δύσκολη κατάσταση και δεν ξέρουμε πώς οι νέοι πρωταγωνιστές που έρχονται από την κοινωνία, που έρχονται από τα κάτω, από κοινωνικά ή πολιτιστικά κινήματα, θα μπορέσουν να βρουν μια διαφορετική κατεύθυνση σε ό,τι αφορά τη διαχείριση της κρίσης. Και τέτοιοι πρωταγωνιστές υπάρχουν διάφοροι: έχουμε τους μισθωτούς που μάχονται επειδή η επιχείρησή τους κινδυνεύει να κλείσει. Στα κινήματα των αγανακτισμένων βλέπω περισσότερο μια μορφή αντίδρασης στην κρίση παρά την ικανότητα οικοδόμησης ενός νέου κόσμου. Αυτή η κρίση δεν θα βρει μια απάντηση στα κοινωνικά κινήματα. Υπάρχει μια ολική αντίφαση ανάμεσα στη συμβολή που μπορούν ίσως να δώσουν μακροπρόθεσμα ορισμένα κινήματα από τη μια μεριά και στην επείγουσα ανάγκη να βρεθούν απαντήσεις στο πεδίο της εργασίας, των εισοδημάτων, του κράτους πρόνοιας από την άλλη. Και όλα αυτά, ενώ βρισκόμαστε μπροστά σε εθνικιστικά λαϊκιστικά κινήματα που έχουν πολύ επικίνδυνες προτάσεις, στις οποίες αναμειγνύονται οι ιστορικές και πολιτιστικές αναφορές του έθνους με ρατσιστικές και ξενοφοβικές ιδέες και με κοινωνικά θέματα (…).

-Η Αριστερά υπήρξε για πολύ καιρό το κόμμα του κοινωνικού κράτους. Τώρα έχουμε παντού κρίση χρέους μακράς περιόδου και δεν διαφαίνεται η στιγμή κατά την οποία η ανάπτυξη θα μπορούσε να πάρει τη θέση που κατείχε στις προηγούμενες δεκαετίες. Ποια είναι η πιθανή κατεύθυνση της αλλαγής των πολιτικών προγραμμάτων της Αριστεράς; Βλέπουμε ότι η αγγλική Αριστερά αναζητεί τη λύση στην κατεύθυνση της αλληλοβοήθειας, με την έννοια ότι χρειάζεται η κοινωνία, ο τρίτος τομέας (η λεγόμενη κοινωνική οικονομία), ο εθελοντισμός, να κάνουν αυτό που το κράτος δεν κατορθώνει πλέον να κάνει. Αυτή είναι κατά τη γνώμη σας η κύρια κατεύθυνση;

-Οχι, δεν νομίζω ότι αυτή είναι μια αληθινή κοινωνική ανανέωση. Αντίθετα, φοβάμαι ότι είναι μια οπισθοδρόμηση, επειδή αυτός ο δρόμος μπορεί να αναπτυχθεί μόνο σε μικρή κλίμακα και χωρίς ένα ισχυρό όραμα για το μέλλον. Θα μπορούσαμε δυστυχώς να αρκεστούμε στην ιδέα ότι χρειάζεται να ανακόψουμε την πτώση, ότι χρειάζεται να σώσουμε ό,τι μπορεί να σωθεί και ότι στο μεταξύ κάποιοι θα προσπαθήσουν να απελευθερωθούν σε μικρές ομάδες, σε μικρές ενότητες. Εδώ βλέπω συμπεριφορές κρίσης που ενθαρρύνονται από το κράτος ή από ορισμένους πολιτικούς πρωταγωνιστές σύμφωνα με τους οποίους, δεδομένου ότι το κράτος δεν μπορεί να κάνει τα πάντα, χρειάζεται οι άνθρωποι να αναλάβουν όλη την ευθύνη. Αυτό μπορεί να συναντιέται με ορισμένες περιβαλλοντικές ουτοπίες και ίσως μερικές φορές μπορεί να μας κάνει να σκεφτόμαστε μια επιστροφή σε μορφές αλληλεγγύης όπως εκείνες που επινόησε το εργατικό κίνημα στη γέννησή του, συνεργατικού ή συνεταιριστικού τύπου. Είναι σίγουρα κάτι καλύτερο από την κοινωνική διάλυση, αλλά δεν μπορεί να κινητοποιήσει όλη την κοινωνία. Το εργατικό κίνημα γεννήθηκε αληθινά τη μέρα κατά την οποία από τα εργοστάσια, από τους χώρους εργασίας, οι εργάτες προκάλεσαν μια κοινωνική σύγκρουση. Ναι, το εργατικό κίνημα γέννησε και συνεργατικά κινήματα αλληλοβοήθειας, μορφές αλληλέγγυας δράσης, εργατικής αλληλεγγύης, αλλά δεν είναι αυτό που θεμελίωσε μια δράση. Προκειμένου να υπάρξει δράση πρέπει να υπάρχει μια αρχή κοινωνικής σύγκρουσης.

-Αν όμως δεν είναι αυτός ο κύριος δρόμος, ποιος άλλος είναι τότε;

-Βρισκόμαστε σε μια περίοδο όπου πρέπει να ελπίζουμε ότι μερικά πράγματα θα μπορέσουν να ανοικοδομηθούν από τα κάτω. Σήμερα η τυπικά γαλλική αλλά πολύ κλασική μορφή του διανοούμενου, ο οποίος είναι ικανός να προτείνει μια φιλοσοφία της Ιστορίας ή να προτείνει ένα μεγάλο ιστορικό ή πολιτικό όραμα, έχει πολύ αποδυναμωθεί ή και χαθεί. Σήμερα οι πιο σημαντικοί διανοούμενοι είναι ερευνητές στις κοινωνικές επιστήμες, ανήκουν σε έναν κόσμο που έχει πολλές ειδικές γνώσεις σε καθορισμένα και περιορισμένα πεδία, αλλά ταυτόχρονα δυσκολεύεται να φτάσει σε πιο γενικά πολιτικά οράματα. Σήμερα δεν υπάρχει κυκλοφορία μεταξύ παραγωγής ιδεών, γνώσεων, αναλύσεων και μεγάλων πολιτικών ή ιστορικών συζητήσεων, όπως μπορούσε να γίνεται –σίγουρα με πολλή ιδεολογία- πριν από σαράντα ή πενήντα χρόνια. Δεν είναι μόνον τα κοινωνικά κινήματα που δυσκολεύονται να ανασυγκροτηθούν με περισσότερο πολιτιστικές μορφές, αλλά και η πολιτιστική ζωή έχει σε μεγάλο βαθμό διαχωριστεί από τους σημαντικούς ρόλους στην πολιτική ζωή. Πιστεύω όμως ότι δεν πρέπει να αποδεχθούμε την ηθική αποσύνθεση, όποιες και αν είναι οι οικονομικές δυσκολίες. Και νομίζω ότι απαιτείται μια μεγαλύτερη κινητοποίηση των διανοουμένων εναντίον όλων των δυνάμεων της άκρας Δεξιάς, του ρατσισμού, της ξενοφοβίας και των επιθέσεων κατά των δικαιωμάτων του ανθρώπου (…).

Μισέλ Βιβιορκά :Kαθηγητής κοινωνιολόγος-συγγραφέα

http://www.efsyn.gr/?p=16626

Συ­νε­ται­ρι­στι­κά εγ­χει­ρή­μα­τα στην ε­πο­χή της κρί­σης

Δευτέρα, 04 Φεβρουαρίου 2013 

Ολοέ­να και πε­ρισ­σό­τε­ροι συ­νε­ται­ρι­σμοί δη­μιουρ­γού­νται στην Ελλά­δα της κρί­σης και της α­νερ­γίας. Κα­φε­νεία, βι­βλιο­πω­λεία, εκ­δο­τι­κοί συ­νε­ται­ρι­σμοί, ε­ναλ­λα­κτι­κές καλ­λιέρ­γειες εί­ναι λί­γα μό­νο α­πό τα πα­ρα­δείγ­μα­τα αυ­το­δια­χει­ρι­ζό­με­νων εγ­χει­ρη­μά­των που στό­χο έ­χουν να δώ­σουν λύ­ση στην α­νερ­γία, αλ­λά και να δια­μορ­φώ­σουν συ­νει­δή­σεις ό­σον α­φο­ρά την α­γο­ρά ερ­γα­σίας. Μι­λή­σα­με με μέ­λη δια­φό­ρων συ­νε­ται­ρι­στι­κών πα­ρα­δειγ­μά­των και το συ­μπέ­ρα­σμα που προ­κύ­πτει εί­ναι ό­τι πιο ση­μα­ντι­κό α­κό­μα και α­πό την ε­ξα­σφά­λι­ση ε­νός α­ξιο­πρε­πούς μι­σθού εί­ναι το γε­γο­νός ό­τι τα μέ­λη των συ­νε­ται­ρι­σμών έ­χουν τη δυ­να­τό­τη­τα να συμ­με­τέ­χουν στη λή­ψη των α­πο­φά­σεων χω­ρίς να πε­ριο­ρί­ζο­νται σε έ­να πα­θη­τι­κό ρό­λο.


Τζέ­λα Αλι­πρά­ντη, Αλέ­ξαν­δρος Μαυ­ρο­γέ­νης

Ο το­μέ­ας της κοι­νω­νι­κής οι­κο­νο­μίας, με τη μορ­φή των συ­νε­ται­ρι­στι­κών ε­πι­χει­ρή­σεων, α­να­πτύσ­σε­ται διαρ­κώς. Πε­ρισ­σό­τε­ροι α­πό 800 ε­κατ. άν­θρω­ποι δρα­στη­ριο­ποιού­νται πα­γκο­σμίως σε συ­νε­ται­ρι­σμούς και 160 ε­κατ. στην Ευ­ρώ­πη, σύμ­φω­να με την έκ­θε­ση «Η Ανθε­κτι­κό­τη­τα του Συ­νε­ται­ρι­στι­κού Επι­χει­ρη­μα­τι­κού Μο­ντέ­λου σε πε­ριό­δους κρί­σης» (Μάρ­τιος 2012), του Διε­θνούς Γρα­φείου Εργα­σίας (ΙLO). Στην έκ­θε­ση αυ­τή α­να­φέ­ρο­νται ε­πι­τυ­χη­μέ­να πα­ρα­δείγ­μα­τα συ­νε­ται­ρι­στι­κών ε­πι­χει­ρή­σεων α­πό ό­λον τον κό­σμο που κέρ­δι­σαν την ε­μπι­στο­σύ­νη των πο­λι­τών, α­πό τη δε­κα­ε­τία του ’30 και τη Με­γά­λη Ύφε­ση μέ­χρι και σή­με­ρα. «Η Κοι­νω­νι­κή Οι­κο­νο­μία εί­ναι κά­τι δια­φο­ρε­τι­κό. Συν­δυά­ζει τα ο­φέ­λη του δη­μό­σιου χα­ρα­κτή­ρα με την ε­πι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τα του ι­διω­τι­κού το­μέ­α», ε­ξη­γεί ο Λου­κάς Μπρέ­χας, πρό­ε­δρος του Δι­κτύου Κοι­νω­νι­κής Αλλη­λεγ­γύης και Πε­ρι­φε­ρεια­κής Ανά­πτυ­ξης (ΚΑ­ΠΑ). «Το 2008 οι 300 με­γα­λύ­τε­ρες συ­νε­ται­ρι­στι­κές ε­πι­χει­ρή­σεις στον κό­σμο εί­χαν τζί­ρο 1 τρισ. δο­λά­ρια. Τώ­ρα, το 2012, έ­φτα­σαν τα 2 τρισ.», κα­τα­λή­γει.

Η νέα νο­μο­θε­σία στην υ­πη­ρε­σία της α­γο­ράς

Μέ­χρι το 2011, ο το­μέ­ας του συ­νε­ται­ρι­σμού προ­βλε­πό­ταν στην Ελλά­δα α­πό το νό­μο πε­ρί α­στι­κών συ­νε­ται­ρι­σμών (1667/86) και το νό­μο α­γρο­τι­κών συ­νε­ται­ρι­σμών (2810/2000 και έ­πει­τα 4015/2011). Λό­γω της οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης έ­γι­ναν προ­σπά­θειες νο­μο­θέ­τη­σης για την Κοι­νω­νι­κή Οι­κο­νο­μία και την Κοι­νω­νι­κή Επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τα, δη­μιουρ­γώ­ντας έ­να νέο εί­δος συ­νε­ται­ρι­στι­κής ε­πι­χεί­ρη­σης. Όπως ε­πι­ση­μαί­νει στην «Επο­χή» ο Γιάν­νης Να­σιού­λας, ε­πι­στη­μο­νι­κός διευ­θυ­ντής του Ινστι­τού­του Κοι­νω­νι­κής Οι­κο­νο­μίας στη Θεσ­σα­λο­νί­κη, «ο νό­μος 4019/2011 κα­τα­χρη­στι­κά ο­νο­μά­στη­κε Νό­μος για την Κοι­νω­νι­κή Οι­κο­νο­μία. Στο νο­μο­σχέ­διο της κοι­νω­νι­κής οι­κο­νο­μίας μπερ­δεύ­τη­καν τα πράγ­μα­τα. Οι Κοι­νω­νι­κές Συ­νε­ται­ρι­στι­κές Επι­χει­ρή­σεις εί­ναι σαν Μη Κερ­δο­σκο­πι­κή Οργά­νω­ση, σαν Σω­μα­τείο. Έχει μπερ­δέ­ψει την έν­νοια του συ­νε­ται­ρι­σμού».
Η Κοι­νω­νι­κή Συ­νε­ται­ρι­στι­κή Επι­χεί­ρη­ση (Κοιν.Σ.Επ) εί­ναι α­στι­κός συ­νε­ται­ρι­σμός με κοι­νω­νι­κό σκο­πό και δια­θέ­τει ε­μπο­ρι­κή ι­διό­τη­τα. Τα μέ­λη της, σύμ­φω­να με το νό­μο, συμ­με­τέ­χουν με μία ψή­φο και μπο­ρεί να εί­ναι εί­τε φυ­σι­κά πρό­σω­πα μό­νο, εί­τε φυ­σι­κά και νο­μι­κά πρό­σω­πα.

Νό­μος στην υ­πη­ρε­σία της α­γο­ράς

Η νο­μο­θε­σία για αυ­τές τις ε­πι­χει­ρή­σεις έ­χει προ­ξε­νή­σει εν­στά­σεις και ε­πι­κρί­σεις. «Η αρ­χι­κή στό­χευ­ση του νό­μου ε­ξυ­πη­ρε­τεί τη νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη εκ­δο­χή της κοι­νω­νι­κής οι­κο­νο­μίας», το­νί­ζει ο Γιάν­νης Ευ­στα­θό­που­λος, οι­κο­νο­μο­λό­γος και ε­πι­στη­μο­νι­κός συ­νερ­γά­της του Ινστι­τού­του Εργα­σίας της ΓΣΕΕ. Ο ί­διος δια­βλέ­πει τον κίν­δυ­νο με­τα­κύ­λη­σης των δρα­στη­ριο­τή­των του κρά­τους πρό­νοιας στις Κοιν.Σ.Επ, αλ­λά και την ευ­και­ρια­κή μό­νο α­ντι­με­τώ­πι­ση της α­νερ­γίας. «Υπό τη συ­γκε­κρι­μέ­νη ο­πτι­κή, η κοι­νω­νι­κή οι­κο­νο­μία ε­κλαμ­βά­νε­ται ως υ­πο­λειμ­μα­τι­κός το­μέ­ας της κα­πι­τα­λι­στι­κής οι­κο­νο­μίας, με πρω­ταρ­χι­κή α­πο­στο­λή τη διόρ­θω­ση «α­πο­τυ­χιών» της α­γο­ράς και του κρά­τους», ό­πως έ­χει αρ­θρο­γρα­φή­σει για το ζή­τη­μα στην «Επο­χή» [10/9/2011].
«Τη ρο­πή του νό­μου σε έ­ναν προ­νοια­κό χα­ρα­κτή­ρα πε­ρισ­σό­τε­ρο, πα­ρά συ­νε­ται­ρι­στι­κό» ε­πι­ση­μαί­νει και ο Λ. Μπρέ­χας, υ­πο­γραμ­μί­ζο­ντας τις ο­μοιό­τη­τες με τους πα­λιούς Κοι­νω­νι­κούς Συ­νε­ται­ρι­σμούς Πε­ριο­ρι­σμέ­νης Ευ­θύ­νης στο χώ­ρο της ψυ­χι­κής υ­γείας (αυ­το­δί­καια έ­γι­ναν Κοιν.Σ.Επ και αυ­τοί). Άλλος φό­βος που γεν­νά­ται στον Γ. Να­σιού­λα εί­ναι η πι­θα­νή δη­μιουρ­γία ε­νός πε­λα­τεια­κού α­λι­σβε­ρι­σιού με τις χρη­μα­το­δο­τή­σεις. «Σή­με­ρα γί­νε­ται μια προ­σπά­θεια να εκ­με­ταλ­λευ­θούν κά­ποιοι τις πρό­νοιες του νό­μου 4019 για να κτί­σουν α­κό­μα έ­να δό­λιο και α­ντιαι­σθη­τι­κό πε­ρι­βάλ­λον κα­τά­χρη­σης των δη­μό­σιων χρη­μα­το­δο­τή­σεων, ό­πως αυ­τό των τε­λευ­ταίων δε­κα­ε­τιών με τις Μη Κυ­βερ­νη­τι­κές Οργα­νώ­σεις».

Πλή­ρης φο­ρο­λό­γη­ση α­πό το 2013

Η δυ­να­τό­τη­τα χρη­μα­το­δό­τη­σης ή­ταν έ­να α­πό τα κί­νη­τρα για την ί­δρυ­ση τέ­τοιου εί­δους ε­πι­χεί­ρη­σης. Τα κί­νη­τρα, ό­μως, συ­νε­χώς μειώ­νο­νται κα­θώς, ό­πως μας πλη­ρο­φο­ρεί ο Γ. Να­σιού­λας, η ε­πι­χεί­ρη­ση θα υ­πό­κει­ται σε φο­ρο­λο­γία για ό­λα τα κέρ­δη της. «Τα κέρ­δη της Κοιν.Σ.Επ. φο­ρο­λο­γού­νται με τον ί­διο τρό­πο ό­πως και στους υ­πό­λοι­πους α­στι­κούς συ­νε­ται­ρι­σμούς, σύμ­φω­να με το νέο φο­ρο­λο­γι­κό νό­μο». Μέ­χρι τώ­ρα φο­ρο­λο­γού­ταν μό­νο το 35% των κερ­δών της, δη­λα­δή αυ­τό που δια­νέ­με­ται στους ερ­γα­ζό­με­νους (τα μέ­λη που δεν εί­ναι ερ­γα­ζό­με­νοι δεν λαμ­βά­νουν κέρ­δη).
Ση­μειώ­νε­ται, ε­πί­σης, πως το 2012 εί­χε α­να­κη­ρυχ­θεί Διε­θνές Έτος Συ­νε­ται­ρι­σμών και σύμ­φω­να με την ο­δη­γία 193/2002 του Διε­θνούς Γρα­φείου Εργα­σίας ο νό­μος πε­ρί Αστι­κών Συ­νε­ται­ρι­σμών θα έ­πρε­πε να εί­χε εκ­συγ­χρο­νι­σθεί. Γε­γο­νός που α­κό­μα δεν έ­χει πραγ­μα­το­ποιη­θεί, πα­ρό­τι και η δη­μό­σια δια­βού­λευ­ση γι’ αυ­τό έ­χει ο­λο­κλη­ρω­θεί α­πό τις 13 Ια­νουα­ρίου του 2012.
Ανε­ξάρ­τη­τα ό­μως α­πό τους κιν­δύ­νους και τα προ­βλή­μα­τα που εμ­φα­νί­ζει η νο­μο­θε­σία, προ­κύ­πτουν αι­σιό­δο­ξα εγ­χει­ρή­μα­τα α­πό την κοι­νω­νία. «Υπάρ­χουν πρω­το­βου­λίες που προ­σπα­θούν να δη­μιουρ­γή­σουν βιώ­σι­μες δο­μές κοι­νω­νι­κού σκο­πού, που θα ε­ντάσ­σο­νται στην πα­ρα­γω­γι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα, θα εί­ναι αυ­τό­νο­μες α­πό το κρά­τος και που δεν θα στα­μα­τή­σουν να υ­πάρ­χουν, ό­ταν για πα­ρά­δειγ­μα στα­μα­τή­σει κά­ποια χρη­μα­το­δό­τη­ση. Από την πλευ­ρά της κοι­νω­νίας βλέ­που­με να χρη­σι­μο­ποιεί­ται έ­τσι», το­νί­ζει ο Γ. Ευ­στα­θό­που­λος. «Το συ­νε­ται­ρι­στι­κό μο­ντέ­λο εί­ναι αν­θρω­πο­κε­ντρι­κό και νο­μί­ζω ό­τι αυ­τό έ­χου­με α­νά­γκη, να υ­πάρ­χουν αν­θρώ­πι­νες σχέ­σεις ερ­γα­σίας. Νο­μί­ζω ό­τι εί­ναι έ­να μο­ντέ­λο που ται­ριά­ζει κα­λύ­τε­ρα στη φύ­ση του αν­θρώ­που», συ­μπλη­ρώ­νει ο Λ. Μπρέ­χας.

ΠΑ­ΡΑ­ΔΕΙΓ­ΜΑ­ΤΑ ΣΥ­ΝΕ­ΤΑΙ­ΡΙ­ΣΜΩΝ ΚΑΙ ΚΟΙ­ΝΩ­ΝΙ­ΚΩΝ ΣΥ­ΝΕ­ΤΑΙ­ΡΙ­ΣΤΙ­ΚΩΝ Ε­ΠΙ­ΧΕΙ­ΡΗ­ΣΕΩ­Ν................
.............................................................................................
Συνέχεια του αρθρου http://www.epohi.gr/portal/themata/13516